Ομιλία Ν. Νικολαΐδη στο μνημόσυνο του ήρωα Χριστόφορου Πισσαρίδη στον Αγρό, 14-08-2011

Πανοσιολογιότατε,
Φίλοι Βουλευτές, εκπρόσωποι κομμάτων και οργανώσεων,
Φίλε Πρόεδρε της Κοινότητας Αγρού,
Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες,

Κάτω από τη βαριά σκιά της νέας εθνικής τραγωδίας της 11ης του Ιούλη στη Ναυτική Βάση Ευάγγελος Φλωράκης, μαζί με τους νέους νεκρούς μας που μόλις θάψαμε, τιμούμε και φέτος για ακόμα μια χρονιά τον ήρωα έφεδρο ανθυπολοχαγό Χριστόφορο Πισσαρίδη.

Με αισθήματα συγκίνησης και εθνικής υπερηφάνειας, βρισκόμαστε σήμερα συγκεντρωμένοι στον ιερό τούτο χώρο, για να αποτίσουμε τον οφειλόμενο φόρο τιμής στο ηρωικό τέκνο του Αγρού, που θυσίασε ότι πολυτιμότερο είχε, τη ζωή του, για τη λευτεριά της πατρίδας μας.

Στην ιστορική πορεία κάθε λαού, σε κάθε σημαντικό ιστορικό γεγονός υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι που με τις πράξεις τους αναδεικνύονται. Ξεχωρίζουν για το μεγαλείο της ψυχής, τα ιδανικά, τις αξίες και την αυτοθυσία τους. Τέτοιος ξεχωριστός άνθρωπος υπήρξε ο ήρωας που τιμούμε σήμερα.

Ο Χριστόφορος έπεσε μαχόμενος στις 17/8/1974, παλεύοντας για την πατρίδα, παλεύοντας για τη λευτεριά.
Ήταν μόλις 21 ετών.
Ο Χριστόφορος γεννήθηκε στις 28 του Σεπτέμβρη το 1953.

Ήταν ο μικρότερος από τα παιδιά της Παναγιώτας και του Νέαρχου Πισσαρίδη. Γιος τίμιων και αξιοπρεπών ανθρώπων, βιοπαλαιστών, ανθρώπων της γης, του μόχθου και της βαθιάς αγάπης για την πατρίδα.

Ο Χριστόφορος αποφοίτησε με άριστα το Απεήτειο Γυμνάσιο του Αγρού και τον Ιούλιο του 1971 κατατάχθηκε να υπηρετήσει την πατρίδα.

Με το πέρας της θητείας του το 1973 εργάστηκε με ζήλο και αφοσίωση στην Αμμόχωστο ως τραπεζικός υπάλληλος. Όταν ξέσπασε η βάρβαρη τούρκικη εισβολή τον Ιούλιο του 1974,  χωρίς δεύτερη σκέψη ο Χριστόφορος απάντησε παρών στο κάλεσμα της πατρίδας, θεωρώντας καθήκον του και  χρέος τιμής, να υπηρετήσει τον τόπο του.

Ο Έφεδρος Ανθυπολοχαγός έλαβε μέρος στις μάχες στο Τζιάος, κατά την πρώτη φάση της Τουρκικής εισβολής. Στις 10 Αυγούστου του 1974 επέστρεψε με άδεια στο χωριό να δει τους δικούς του. Εκκλησιάστηκε, κοινώνησε, αποχαιρέτησε τους συγγενείς και φίλους και αναχώρησε για την μονάδα του, το 241 Τάγμα Πεζικού.

Στη δεύτερη φάση της Τουρκικής Εισβολής πολέμησε στα υψώματα των Τρούλλων. Έλαβε μέρος στις μάχες με σθένος και πάλεψε με τους συμπολεμιστές του με αυτοθυσία και αυταπάρνηση εναντίον των Τούρκων Εισβολέων.

Ήταν 17/08/1974, μια αλησμόνητη μέρα του Αυγούστου. Μια από τις σφαίρες του εχθρού τον πήρε κατάστηθα. Ο Χριστόφορος έπεσε με το κεφάλι ψηλά, για την πατρίδα, για τον ελληνισμό, για την ελευθερία.

Η κηδεία έγινε στις 30/08/1974, εδώ στην Εκκλησία του Τίμιου Προδρόμου. Μέσα σε βαρύ πένθος, ολόκληρη η κοινότητα Αγρού, αποχαιρέτησε το άξιο παλληκάρι της, που περνούσε με δόξα και τιμή στην αθανασία.

Τιμώντας σήμερα την ηρωική θυσία του Χριστόφορου Πισσαρίδη, τιμούμε όλους όσοι θυσιάστηκαν για την Ελευθερία της μικρής μας πατρίδας. Τους πολλούς, ανώνυμους και επώνυμους ανθρώπους, που έγραψαν με το αίμα τους λαμπρές σελίδες στην ιστορία μας. Ο αγώνας και η θυσία τους, οι αξίες και τα ιδανικά τους, δεν μας δίνουν το δικαίωμα να τους διαγράψουμε από τη μνήμη μας.

Τιμούμε όλους αυτούς τους ήρωες, και κάνομε ταυτόχρονα μια νοερή διαδρομή, στην πρόσφατη ιστορία της πατρίδας μας.

Μια ιστορία γεμάτη από ηρωικά γεγονότα, αλλά και από προδοσίες, ανατροπές και εγκλήματα.

Οφείλουμε να θυμόμαστε όλα αυτά τα γεγονότα, γιατί η Κύπρος μας παραμένει ακόμα ημικατεχόμενη, και γιατί οι αγώνες και οι θυσίες των παιδιών του λαού μας παραμένουν ακόμα αδικαίωτες.

Οφείλουμε να τα θυμόμαστε γιατί ο αγώνας συνεχίζεται, και γιατί σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε πρέπει να κτίσουμε τη λαϊκή ενότητα, που είναι απολύτως αναγκαία για την εθνική μας επιβίωση.

Οι σημερινές εξελίξεις και  προοπτικές στο εθνικό μας θέμα βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή, με ορατά πλέον τα επικίνδυνα αδιέξοδα.

Η τριμερής συνάντηση της Γενεύης στις 7 του Ιούλη, επιβεβαίωσε την εδώ και καιρό μεθοδευόμενη  αλλαγή διαδικασίας.

Έχει πλέον δρομολογηθεί η ολοκλήρωση της διαδικασίας των απ’ ευθείας συνομιλιών και η μετάβαση στο επόμενο στάδιο. Η ήδη εξαγγελθείσα επόμενη τριμερής συνάντηση τον Οκτώβρη στην Νέα Υόρκη θα φέρει τις διαπραγματεύσεις κοντά στην ολοκλήρωση τους, η δε ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων θα ανοίξει το δρόμο για μια τελική διεθνή διάσκεψη – Αυτά ακριβώς ήταν και τα λόγια του ΓΓ των ΗΕ στη Γενεύη.

Μια διεθνής διάσκεψη θα μπορούσε να ήταν αποδεκτή, αν και εφόσον οι διαπραγματεύσεις οδηγούνταν σε ακτίνα συμφωνίας, για να ασχοληθεί με τη διεθνή πτυχή του κυπριακού: με τα θέματα των  εποίκων, την ασφάλεια, και τις εγγυήσεις.

Οι βασικές πτυχές του κυπριακού όμως δεν έχουν κλείσει και δεν πρόκειται μέχρι των Οκτώβρη, όσο εντατικές και αν είναι οι συνομιλίες μέχρι τότε, όσο καλή θέληση και αν έχουμε, όσο διαλλακτικοί και υποχωρητικοί και αν είμαστε. Γιατί απλά η άλλη πλευρά είναι αμετακίνητη στις διχοτομικές της θέσεις. Συνεπώς, αν ακολουθήσει με τα σημερινά δεδομένα διεθνής διάσκεψη, αναπόφευκτα θα ασχοληθεί, πέρα από τη διεθνή πτυχή και επί των υπολοίπων ανοικτών θεμάτων. Θα εξελιχθεί δηλαδή, επί της ουσίας, σε μια διαδικασία τύπου Μπούρκενστοκ, η οποία εκ των πραγμάτων θα είναι μια διαδικασία αναζήτησης λύσεων ίσης απόστασης, ή έστω ενδιάμεσων λύσεων.

Είμαστε προετοιμασμένοι για τις εξελίξεις αυτές; Μπορούμε να πάμε σε μια τέτοια διαδικασία με την Τουρκική πλευρά αμετακίνητη, και με τις δικές μας υπερβάσεις για εκ περιτροπής προεδρία, σταθμισμένη ψήφο, 50,000 έποικους και περιουσιακό στο τραπέζι; Είμαστε έτοιμοι να γίνουν αυτές μας οι θέσεις όχι απλά μέρος της λύσης, αλλά να αποτελέσουν σημεία εκκίνησης για παραπέρα μετακινήσεις;

Είναι πλέον πέρα από φανερό, ότι η μέχρι σήμερα ακολουθούμενη ταχτική μας δεν απέδωσε. Και ο λόγος γι’ αυτό είναι η αρνητική στάση της άλλης πλευράς. Η στρεψοδικία της Τουρκίας. Η εμμονή της σε διχοτομικές θέσεις.

Είναι ξεκάθαρο ότι στόχος της Τουρκίας, σε αυτό το στάδιο δεν είναι η λύση του κυπριακού. Στόχος της είναι να οδηγηθεί το κυπριακό σε αδιέξοδο, με επίρριψη ευθυνών και στις δύο πλευρές, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την Τουρκία να προωθήσει τους πραγματικούς της στόχους: Που είναι η αναβάθμιση και αναγνώριση του ψευδοκράτους και η απεμπλοκή της ενταξιακής της διαδικασίας.

Το μεγάλο ερώτημα είναι προ αυτών των εξελίξεων εμείς τι κάνουμε. Θα αφήσουμε, όπως δυστυχώς έγινε στη Ναυτική βάση στο Μαρί, να γίνει το κακό, παρά τις ενδείξεις και τις προειδοποιήσεις που υπάρχουν;

Είναι φανερό πως χρειαζόμαστε άμεσα, τώρα μια συνολική αναδιατύπωση της πολιτικής μας.

  • Μιας πολιτικής που να απαντά και να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά την Τουρκική στάση.
  • Μιας πολιτικής που να καταγγέλλει την Τουρκία παντού και πάντοτε. Και να την  ξαναθέτει στο εδώλιο ως εισβολέα, ως κατοχική δύναμη, ως καταπατητή της διεθνούς έννομης τάξης.
  • Μιας πολιτικής που να απαιτεί την ενεργό εμπλοκή και της ΕΕ.
  • Μιας πολιτικής που να μας δίνει την πρωτοβουλία κινήσεων, μέσα από την πρόταξη των δικών μας αρχών λύσης του Κυπριακού.
  • Μιας πολιτικής που να αναδεικνύει και να αξιοποιεί το γεωστρατηγικό ρόλο και τις δυνατότητες της Κύπρου.

Απαραίτητο στοιχείο αυτής της νέας πολιτικής είναι μια πανίσχυρη, κοινή βάση ενότητας, ενότητας ηγεσίας και λαού για το Εθνικό μας Θέμα. Να κάνουμε το εθνικό μας θέμα, ένα θέμα που να μας ενώνει και όχι να μας χωρίζει. Να αποφασίσουμε μιακοινή γραμμή που να την στηρίξουν με ειλικρίνεια και δυναμισμό όλοι. Μια κοινή γραμμή που να στηριχτεί στις ήδη υπάρχουσες  ομόφωνες θέσεις του Εθνικού Συμβουλίου του Σεπτεμβρίου του 2009.

Να μην έχομε αυταπάτες. Μόνο στη βάση αυτής της κοινής γραμμής και αυτής της καθολικής ενότητας μπορούμε να έχουμε ελπίδες για το μέλλον της πατρίδας μας.

Ο λαός μας , για 37 χρόνια σηκώνει το σταυρό του μαρτυρίου του με υπομονή, θάρρος και εγκαρτέρηση και με τις πληγές της τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής να παραμένουν ανοικτές, αναζητά την πορεία της δικαίωσης που οδηγεί σε λύση του Κυπριακού.

Θέλουμε λύση γιατί η άγονη παρέλευση του χρόνου λειτουργεί εναντίον μας και υπέρ της Τουρκικής πλευράς. Θέλουμε λύση γιατί η μη λύση αφήνει ανοικτή την εισροή εποίκων, οδηγεί στον πάρα πέρα εκτουρκισμό των κατεχομένων μας, στην καταπάτηση των Ε/Κ περιουσιών, στην καταστροφή της ελληνοχριστιανικής πολιτιστικής μας κληρονομιάς, στη ανεπανόρθωτη αλλαγή της φυσιογνωμίας των κατεχομένων, και στην οριστική διχοτόμηση της πατρίδας μας. Θέλουμε λύση, αλλά άλλο τόσο δεν θέλουμε μια κακή λύση, γιατί μια κακή λύση θα νομιμοποιήσει μέσω διεθνών συμβάσεων αυτά ακριβώς που προσπαθούμε να αποφύγουμε από την μη λύση.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Σκληρή και δύσκολη για μας. Όμως δεν πρέπει να απογοητευόμαστε. Δεν έχουμε δικαίωμα να εγκαταλείψομε τις προσπάθειες. Δεν εγκαταλείπουμε τον αγώνα για αποφυγή της οριστικής διχοτόμησης της πατρίδας μας. Δεν υποβαθμίζουμε και δεν διαγράφουμε τις ευθύνες μας  απέναντι στην ιστορία μας, απέναντι στα παιδιά μας, απέναντι στις επόμενες γενιές.

Με επίγνωση των τραγικών συνεπειών της τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Δεν έχουμε άλλη επιλογή από του να συνεχίσουμε ενωμένοι τον αγώνα για μια ελεύθερη πατρίδα, για μια επανενωμένη Κύπρο, κοινή πατρίδα για όλους τους Κυπρίους.

Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες,

Τιμώντας σήμερα τη μνήμη του ήρωα Ανθυπολοχαγού του Αγρού, θυμόμαστε και τιμούμε τους ηρωικούς νεκρούς όλων των αγώνων του λαού μας. Τιμούμε τους νεκρούς μας που με το αίμα τους έθρεψαν και τρέφουν ακόμα και σήμερα το δέντρο της εθνικής μας περηφάνιας και της προοπτικής για ελευθερία δικαίωση.

Με φορτισμένες τις μνήμες μας, με τα οράματα μας τραυματισμένα, μέσα στη δίνη της ανατροπής αξιών. Κάτω από το ασήκωτο βάρος της διχοτόμησης και της κατοχής. Με τους πρόσφυγες μας να πεθαίνουν με το νόστο του γυρισμού. Με τους συγγενείς των αγνοουμένων να περιμένουν με καρτερία την εξακρίβωση της τύχης των αγαπημένων τους. Με τους εγκλωβισμένους να μας θυμίζουν καθημερινά τις ενοχές και τις ευθύνες μας.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, είναι εθνική αναγκαιότητα να αντλήσουμε από τη θυσία των μαρτύρων και ηρώων του λαού μας και να επαναπροσδιορίσουμε το δικό μας καθήκον. Με γνώση της ιστορικής αλήθειας και με επίγνωση του χρέους να συνεχίσουμε τον αγώνα για ελευθερία και δικαίωση.

Αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλουμε στη μνήμη των ηρώων του λαού μας.

Αυτό μόνο θα δικαιώσει τη θυσία του Χριστόφορου Πισσαρίδη.

Αιωνία η μνήμη του.

Ομιλία Ν. Νικολαΐδη στο μνημόσυνο του ήρωα Χριστόφορου Πισσαρίδη στον Αγρό, 14/8/11

ΑΓΡΟΣ 14/8/11

Πανοσιολογιότατε,
Φίλοι Βουλευτές, εκπρόσωποι κομμάτων και οργανώσεων,
Φίλε Πρόεδρε της Κοινότητας Αγρού,
Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες,

Κάτω από τη βαριά σκιά της νέας εθνικής τραγωδίας της 11ης του Ιούλη στη Ναυτική Βάση Ευάγγελος Φλωράκης, μαζί με τους νέους νεκρούς μας που μόλις θάψαμε, τιμούμε και φέτος για ακόμα μια χρονιά τον ήρωα έφεδρο ανθυπολοχαγό Χριστόφορο Πισσαρίδη.

Με αισθήματα συγκίνησης και εθνικής υπερηφάνειας, βρισκόμαστε σήμερα συγκεντρωμένοι στον ιερό τούτο χώρο, για να αποτίσουμε τον οφειλόμενο φόρο τιμής στο ηρωικό τέκνο του Αγρού, που θυσίασε ότι πολυτιμότερο είχε, τη ζωή του,  για τη λευτεριά της πατρίδας μας.

Στην ιστορική πορεία κάθε λαού, σε κάθε σημαντικό ιστορικό γεγονός υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι που με τις πράξεις τους αναδεικνύονται. Ξεχωρίζουν για το μεγαλείο της ψυχής, τα ιδανικά, τις αξίες και την αυτοθυσία τους. Τέτοιος ξεχωριστός άνθρωπος υπήρξε ο ήρωας που τιμούμε σήμερα.

Ο Χριστόφορος έπεσε μαχόμενος στις 17/8/1974, παλεύοντας για την πατρίδα, παλεύοντας για τη λευτεριά.
Ήταν μόλις 21 ετών.
Ο Χριστόφορος γεννήθηκε στις 28 του Σεπτέμβρη το 1953.

Ήταν ο μικρότερος από τα παιδιά της Παναγιώτας και του Νέαρχου Πισσαρίδη. Γιος τίμιων και αξιοπρεπών ανθρώπων, βιοπαλαιστών, ανθρώπων της γης, του μόχθου και της βαθιάς αγάπης για την πατρίδα.

Ο Χριστόφορος αποφοίτησε με άριστα το Απεήτειο Γυμνάσιο του Αγρού και τον Ιούλιο του 1971 κατατάγηκε να υπηρετήσει την πατρίδα.

Με το πέρας της θητείας του το 1973 εργάστηκε με ζήλο και αφοσίωση στην Αμμόχωστο ως τραπεζικός υπάλληλος. Όταν ξέσπασε η βάρβαρη τούρκικη εισβολή τον Ιούλιο του 1974,  χωρίς δεύτερη σκέψη ο Χριστόφορος απάντησε παρών στο κάλεσμα της πατρίδας, θεωρώντας καθήκον του και  χρέος τιμής, να υπηρετήσει τον τόπο του.

Ο Έφεδρος Ανθυπολοχαγός έλαβε μέρος στις μάχες στο Τζιάος, κατά την πρώτη φάση της Τουρκικής εισβολής. Στις 10 Αυγούστου του 1974 επέστρεψε με άδεια στο χωριό να δει τους δικούς του. Εκκλησιάστηκε, κοινώνησε, αποχαιρέτησε τους συγγενείς και φίλους και αναχώρησε για την μονάδα του, το 241 Τάγμα Πεζικού.

Στη δεύτερη φάση της Τουρκικής Εισβολής πολέμησε στα υψώματα των Τρούλλων. Έλαβε μέρος στις μάχες με σθένος και πάλεψε με τους συμπολεμιστές του με αυτοθυσία και αυταπάρνηση εναντίον των Τούρκων Εισβολέων.

Ήταν 17/08/1974, μια αλησμόνητη μέρα του Αυγούστου. Μια από τις σφαίρες του εχθρού τον πήρε κατάστηθα. Ο Χριστόφορος έπεσε με το κεφάλι ψηλά, για την πατρίδα, για τον ελληνισμό, για την ελευθερία.

Η κηδεία έγινε στις 30/08/1974, εδώ στην Εκκλησία του Τίμιου Προδρόμου. Μέσα σε βαρύ πένθος, ολόκληρη η κοινότητα Αγρού, αποχαιρέτησε το άξιο παλληκάρι της, που περνούσε με δόξα και τιμή στην αθανασία.

Τιμώντας σήμερα την ηρωική θυσία του Χριστόφορου Πισσαρίδη, τιμούμε όλους όσοι θυσιάστηκαν για την Ελευθερία της μικρής μας πατρίδας. Τους πολλούς, ανώνυμους και επώνυμους ανθρώπους , που έγραψαν με το αίμα τους λαμπρές σελίδες στην ιστορία μας. Ο αγώνας και η θυσία τους, οι αξίες και τα ιδανικά τους, δεν μας δίνουν το δικαίωμα να τους διαγράψουμε από τη μνήμη μας.

Τιμούμε όλους αυτούς τους ήρωες, και κάνομε ταυτόχρονα μια νοερή διαδρομή, στην πρόσφατη ιστορία της πατρίδας μας.

Μια ιστορία γεμάτη από ηρωικά γεγονότα, αλλά και από προδοσίες, ανατροπές και εγκλήματα.

Οφείλουμε να θυμόμαστε όλα αυτά τα γεγονότα, γιατί η Κύπρος μας παραμένει ακόμα ημικατεχόμενη, και γιατί οι αγώνες και οι θυσίες των παιδιών του λαού μας παραμένουν ακόμα αδικαίωτες.

Οφείλουμε να τα θυμόμαστε γιατί ο αγώνας συνεχίζεται, και γιατί σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε πρέπει να κτίσουμε τη λαϊκή ενότητα, που είναι απολύτως αναγκαία για την εθνική μας επιβίωση.

Οι σημερινές εξελίξεις και  προοπτικές στο εθνικό μας θέμα βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή, με ορατά πλέον τα επικίνδυνα αδιέξοδα .

Η τριμερής συνάντηση της Γενεύης στις 7 του Ιούλη, επιβεβαίωσε την εδώ και καιρό μεθοδευόμενη  αλλαγή διαδικασίας.

Έχει πλέον δρομολογηθεί η ολοκλήρωση της διαδικασίας των απ’ ευθείας συνομιλιών και η μετάβαση στο επόμενο στάδιο. Η ήδη εξαγγελθείσα επόμενη τριμερής συνάντηση τον Οχτώβρη στην Νέα Υόρκη θα φέρει τις διαπραγματεύσεις κοντά στην ολοκλήρωση τους, η δε ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων θα ανοίξει το δρόμο για μια τελική διεθνή διάσκεψη  – Αυτά ακριβώς ήταν και τα λόγια του ΓΓ των ΗΕ στη Γενεύη.

Μια διεθνής διάσκεψη θα μπορούσε να ήταν αποδεκτή, αν και εφόσον οι διαπραγματεύσεις οδηγούνταν σε ακτίνα συμφωνίας, για να ασχοληθεί με τη διεθνή πτυχή του κυπριακού: με τα θέματα των  εποίκων, την ασφάλεια, και τις εγγυήσεις.

Οι βασικές πτυχές του κυπριακού όμως  δεν έχουν κλείσει και δεν πρόκειται μέχρι των Οκτώβρη, όσο εντατικές και αν είναι οι συνομιλίες μέχρι τότε, όσο καλή θέληση και αν έχουμε, όσο διαλλαχτικοί και υποχωρητικοί και αν είμαστε. Γιατί απλά η άλλη πλευρά είναι αμετακίνητη στις διχοτομικές της θέσεις. Συνεπώς, αν ακολουθήσει  με τα σημερινά δεδομένα διεθνής διάσκεψη , αναπόφευκτα θα ασχοληθεί, πέρα από τη διεθνή πτυχή και επί των υπολοίπων ανοικτών θεμάτων. Θα εξελιχθεί δηλαδή, επί της ουσίας,  σε μια διαδικασία τύπου Μπούρκενστοκ, η οποία εκ των πραγμάτων  θα είναι μια διαδικασία  αναζήτησης λύσεων ίσης απόστασης, ή έστω ενδιάμεσων λύσεων.

Είμαστε προετοιμασμένοι για τις εξελίξεις αυτές;  Μπορούμε να πάμε σε μια τέτοια διαδικασία με την Τουρκική πλευρά αμετακίνητη, και με τις δικές μας υπερβάσεις για εκ περιτροπής προεδρία, σταθμισμένη ψήφο, 50,000 έποικους και περιουσιακό στο τραπέζι; Είμαστε έτοιμοι να γίνουν αυτές μας οι θέσεις όχι απλά μέρος της λύσης, αλλά να αποτελέσουν σημεία εκκίνησης για παραπέρα μετακινήσεις;

Είναι πλέον πέρα από φανερό, ότι η μέχρι σήμερα ακολουθούμενη ταχτική μας δεν απέδωσε. Και ο λόγος γι’ αυτό είναι η αρνητική στάση της άλλης πλευράς. Η στρεψοδικία της Τουρκίας. Η εμμονή της σε διχοτομικές θέσεις.

Είναι ξεκάθαρο ότι στόχος της Τουρκίας, σε αυτό το στάδιο δεν είναι η λύση του κυπριακού. Στόχος της είναι να οδηγηθεί το κυπριακό σε αδιέξοδο, με επίρριψη ευθυνών και στις δύο πλευρές, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την Τουρκία να προωθήσει τους πραγματικούς της στόχους: Που είναι η αναβάθμιση και αναγνώριση του ψευδοκράτους και η απεμπλοκή της ενταξιακής της διαδικασίας.

Το μεγάλο ερώτημα είναι προ αυτών των εξελίξεων εμείς τι κάνομε. Θα αφήσουμε, όπως δυστυχώς έγινε στη Ναυτική βάση στο Μαρί, να γίνει το κακό, παρά τις ενδείξεις και τις προειδοποιήσεις που υπάρχουν;

Είναι φανερό πως χρειαζόμαστε άμεσα, τώρα μια συνολική αναδιατύπωση της πολιτικής μας.
•    Μιας πολιτικής που να απαντά και να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά  την Τουρκική στάση.
•    Μιας πολιτικής που να καταγγέλλει την Τουρκία παντού και πάντοτε. Και να την  ξαναθέτει  στο εδώλιο ως εισβολέα, ως κατοχική δύναμη, ως καταπατητή της διεθνούς έννομης τάξης.
•    Μιας πολιτικής που να απαιτεί την ενεργό εμπλοκή και της ΕΕ.
•    Μιας πολιτικής που να μας δίνει την πρωτοβουλία κινήσεων, μέσα από την πρόταξη των δικών μας αρχών λύσης του Κυπριακού.
•    Μιας πολιτικής που να αναδεικνύει και να αξιοποιεί το γεωστρατηγικό ρόλο και τις δυνατότητες της Κύπρου.

Απαραίτητο στοιχείο αυτής της νέας πολιτικής είναι μια πανίσχυρη, κοινή βάση ενότητας, ενότητας ηγεσίας και λαού για το Εθνικό μας Θέμα. Να κάνουμε το εθνικό μας θέμα, ένα θέμα που να μας ενώνει και όχι να μας χωρίζει. Να αποφασίσουμε μια,  κοινή γραμμή που να την στηρίξουν με ειλικρίνεια και δυναμισμό όλοι. Μια κοινή γραμμή που να στηριχτεί στις ήδη υπάρχουσες  ομόφωνες θέσεις του Εθνικού Συμβουλίου του Σεπτεμβρίου του 2009.

Να μην έχομε αυταπάτες. Μόνο στη βάση αυτής της κοινής γραμμής και αυτής της καθολικής ενότητας μπορούμε να έχουμε ελπίδες για το μέλλον της πατρίδας μας.

Ο λαός μας , για 37 χρόνια σηκώνει το σταυρό του μαρτυρίου του με υπομονή, θάρρος και εγκαρτέρηση και με τις πληγές της τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής να παραμένουν ανοικτές, αναζητά την πορεία της δικαίωσης που οδηγεί σε λύση του Κυπριακού.

Θέλουμε λύση γιατί η άγονη παρέλευση του χρόνου λειτουργεί εναντίον μας και υπέρ της Τουρκικής πλευράς. Θέλουμε λύση γιατί η μη λύση αφήνει ανοικτή την εισροή εποίκων, οδηγεί στον πάρα πέρα εκτουρκισμό των κατεχομένων μας, στην καταπάτηση των Ε/Κ περιουσιών, στην καταστροφή της ελληνοχριστιανικής πολιτιστικής μας κληρονομιάς, στη ανεπανόρθωτη αλλαγή της φυσιογνωμίας των κατεχομένων, και στην οριστική διχοτόμηση της πατρίδας μας. Θέλουμε λύση, αλλά άλλο τόσο δεν θέλουμε μια κακή λύση, γιατί μια κακή λύση θα νομιμοποιήσει μέσω διεθνών συμβάσεων αυτά ακριβώς που προσπαθούμε να αποφύγουμε από την μη λύση.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Σκληρή και δύσκολη για μας. Όμως δεν πρέπει να απογοητευόμαστε. Δεν έχομε δικαίωμα να εγκαταλείψομε τις προσπάθειες. Δεν εγκαταλείπουμε τον αγώνα για αποφυγή της οριστικής διχοτόμησης της πατρίδας μας. Δεν υποβαθμίζουμε και δεν διαγράφουμε τις ευθύνες μας  απέναντι στην ιστορία μας, απέναντι στα παιδιά μας, απέναντι στις επόμενες γενιές.
Με επίγνωση των τραγικών συνεπειών της τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Δεν έχουμε άλλη επιλογή από του να συνεχίσουμε ενωμένοι τον αγώνα για μια ελεύθερη πατρίδα, για μια επανενωμένη Κύπρο, κοινή πατρίδα για όλους τους Κυπρίους.

Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες,

Τιμώντας σήμερα τη μνήμη του ήρωα Ανθυπολοχαγού του Αγρού,  θυμόμαστε και τιμούμε τους ηρωικούς νεκρούς όλων των αγώνων του λαού μας. Τιμούμε τους νεκρούς μας που με το αίμα τους έθρεψαν και τρέφουν ακόμα και σήμερα το δέντρο της εθνικής μας περηφάνιας και της προοπτικής για ελευθερία δικαίωση.

Με φορτισμένες τις μνήμες μας, με τα οράματα μας τραυματισμένα, μέσα στη δίνη της ανατροπής αξιών. Κάτω από το ασήκωτο βάρος της διχοτόμησης και της κατοχής. Με τους πρόσφυγες μας να πεθαίνουν με το νόστο του γυρισμού. Με τους συγγενείς των αγνοουμένων να περιμένουν με καρτερία την εξακρίβωση της τύχης των αγαπημένων τους. Με τους εγκλωβισμένους να μας θυμίζουν καθημερινά τις ενοχές και τις ευθύνες μας.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, είναι εθνική αναγκαιότητα να αντλήσουμε από τη θυσία των μαρτύρων και ηρώων του λαού μας και να επαναπροσδιορίσουμε το δικό μας καθήκον. Με γνώση της ιστορικής αλήθειας και με επίγνωση του χρέους να συνεχίσουμε τον αγώνα για ελευθερία και δικαίωση.

Αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλουμε στη μνήμη των ηρώων του λαού μας.

Αυτό μόνο θα δικαιώσει τη θυσία του Χριστόφορου Πισσαρίδη.

Αιωνία η μνήμη του.

Leave a Reply

Επιλογές