“Η αποτελεσματικότητα της αστυνομικής δύναμης Κύπρου στην αντιμετώπιση της αυξητικής τάσης όλων των μορφών παράνομης/εγκληματικής δραστηριότητας” (ομιλία Ν. Νικολαΐδη στη Βουλή)

Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.

Θέλω πρώτα  απ’ όλα να συγχαρώ  τον αγαπητό συνάδελφο Ανδρέα Κυπριανού για την πρωτοβουλία του να εγγράψει προς συζήτηση στη Βουλή το θέμα της εγκληματικότητας στην Κύπρο, και πως αυτή αντιμετωπίζεται.

Υπάρχει σήμερα έγκλημα στην Κύπρο σε ανησυχητικό βαθμό;  Έχουμε δολοφονίες, κακοποιήσεις, εκβιασμούς, βιασμούς, παιδεραστία;  Έχουμε οργανωμένο έγκλημα, κυκλώματα, υπόκοσμο, παράνομο στοίχημα, εμπόριο λευκής σαρκός, διακίνηση ναρκωτικών; Έχουμε οικονομικό έγκλημα, δωροδοκίες, στημένες προσφορές,  απάτες;  Έχουμε χουλιγκανισμό, αντικοινωνική συμπεριφορά; Κινδυνεύουν οι νομοταγείς πολίτες, φοβούνται οι οικογενειάρχες; Έχουμε υπέρβαση εξουσιών από τα όργανα της τάξης, κακοποιήσεις πολιτών, κακοδικίες;

Πόσοι από εμάς, αγαπητοί συνάδελφοι, μπορούμε να απαντήσουμε αρνητικά έστω και σε μια από τις πιο πάνω ερωτήσεις; Πόσοι από μας πιστεύουν ότι δεν έχουμε σοβαρό πρόβλημα στην Κύπρο,  ότι δεν είναι θέμα προτεραιότητας το θέμα της εγκληματικότητας, ότι πάμε καλά μέχρι τώρα και δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε επιπρόσθετα;

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι χρόνο με το χρόνο, το έγκλημα καθιερώνεται όλο και περισσότερο ως μια κοινωνική μάστιγα που αγγίζει τα όρια του εθνικού κινδύνου και απειλεί την κοινωνική μας συνοχή. Μια κοινωνική συνοχή, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει και η εθνική συνοχή. Και χωρίς εθνική συνοχή κανένας αγώνας ενάντια στην κατοχή, κανένας αγώνας για απελευθέρωση της κατεχόμενης γης μας, κανένας αγώνας για λύση στο εθνικό μας πρόβλημα δεν μπορεί  να υπάρξει και να τελεσφορήσει.

Είναι γι’ αυτό  που το θέμα της καταπολέμησης της εγκληματικότητας αποκτά τις διαστάσεις μιας επιβαλλόμενης εθνικής αναγκαιότητας.

Το θέμα της αντιμετώπισης της εγκληματικότητας δεν αφορά αποκλειστικά και μόνο την αστυνομία. Η αστυνομία είναι ασφαλώς  η αιχμή του δόρατος, το εκτελεστικό όργανο της πάταξης του εγκλήματος. Για να αντιμετωπιστεί όμως με αποτελεσματικότητα το έγκλημα και οι γενεσιουργές του αιτίες, χρειάζονται πολύ περισσότερα απ’ ότι μπορεί και οφείλει να κάνει η αστυνομία.

Το θέμα της εγκληματικότητας είναι ένα τεράστιο κοινωνικό  φαινόμενο και μόνο μέσα από την εμπλοκή όλων των κοινωνικών δυνάμεων μπορεί να αντιμετωπιστεί. Χρειάζεται η συνεργασία και η συνέργεια όλων,  κυβέρνησης, βουλής, οργανωμένων συνόλων, εκπαιδευτικών, γονιών, εκκλησίας,  ειδικών επιστημόνων ώστε να μπορέσει η κοινωνία μας να αντιμετωπίσει την εγκληματικότητα, αλλά και να διαθέσει στην αστυνομία όλα τα απαιτούμενα όπλα και προϋποθέσεις για να αντιπαραταχθεί με επιτυχία στους εγκληματίες.

 Το έγκλημα στην σύγχρονη εποχή επεκτείνεται  παντού. Από το σπίτι μας, το χώρο δουλειάς, το δρόμο, το σχολείο, το γήπεδο, το διαδίκτυο, τις οποιεσδήποτε συναλλαγές και επαφές, την οποιαδήποτε πτυχή της καθημερινής μας ζωής. Το έγκλημα εξελίσσεται, εκσυγχρονίζεται και αναβαθμίζεται συνεχώς σε ότι αφορά στις μεθόδους και τα μέσα που χρησιμοποιούνται. Το ολοένα και μεγαλύτερο τίμημα του εγκλήματος δεν καταβάλλεται μόνο από τα άμεσα θύματα μιας εγκληματικής πράξης, αλλά καταβάλλεται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό και από την κοινωνία ολόκληρη. Το έγκλημα δεν πληγώνει μόνο τα θύματα. Το μεγάλο θύμα του εγκλήματος είναι η κοινωνία η ίδια.

Όμως το θέμα της σημερινής συζήτησης, όπως ενεγράφη, είναι η αποτελεσματικότητα  της αστυνομίας στην καταπολέμηση του εγκλήματος, και μάλιστα της αυξανόμενης τάσης  του εγκλήματος σε όλες του τις μορφές. Γι’ αυτό και θα πρέπει να περιοριστούμε σε αυτή τη διάσταση της εγκληματικότητας.

  Πόσο αποτελεσματικά σήμερα η αστυνομία μας αντιμετωπίζει το έγκλημα, και ασφαλώς τι πρέπει να γίνει ώστε αυτή η αντιμετώπιση να γίνει πιο αποτελεσματική.

Τι έχει σήμερα να αντιμετωπίσει η αστυνομία μας.  

Από επίσημες στατιστικές αστυνομίας, το σοβαρό έγκλημα στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια διατηρείται σε ψηλά επίπεδα.  Το 2012 (από 01/01/2012 μέχρι 30/04/2012) καταγγέλθηκαν 2757 σοβαρές υποθέσεις και εξιχνιάστηκαν 1467 (ποσοστό 53.2% ).

Μπορεί σε σύγκριση με άλλες χώρες της Ε.Ε. να είμαστε σε καλύτερα επίπεδα κατ’ αναλογία πληθυσμού, όμως αυτό δεν λέει τίποτε. Εκείνο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη δεν είναι οι αριθμοί, αλλά οι επιπτώσεις του εγκλήματος αυτού σε μια κοινωνία όπως είναι η δική μας, μικρή, κλειστή, ευαίσθητη και ευάλωτη, και προπαντός μια κοινωνία που ζει υπό την απειλή και με τον κίνδυνο του ολοκληρωτικού αφανισμού από την κατοχική δύναμη.

Πόσο έτοιμη και προετοιμασμένη είναι η αστυνομία μας να αντιμετωπίσει το έγκλημα σήμερα; Μια αστυνομία που η βάση της αποστολής της ιστορικά κτίστηκε πάνω στην προστασία του νόμιμου κράτους από υπονομευτές, τουρκοκύπριους αλλά και ελληνοκύπριους. Μια αστυνομία που οι συλλογικές της εμπειρίες εξαντλούνταν σε μεγάλο βαθμό στην καταπολέμηση του μικροεγκλήματος.

Πόσο έτοιμη και ετοιμοπόλεμη είναι η αστυνομία μας  από πλευράς ανθρώπινου δυναμικού, εξοπλισμού, εκπαίδευσης, τεχνογνωσίας, δομής και οργάνωσης για να επιτελέσει το έργο που της ανάθεσε η Πολιτεία. Και αν δεν είναι αρκούντως έτοιμη, γιατί δεν είναι; Ποιος φταίει για αυτά τα κενά; Ποιες είναι οι ευθύνες της αστυνομίας και ποιες οι ευθύνες της εκτελεστικής εξουσίας αλλά και του νομοθετικού σώματος.

Γιατί σήμερα υπάρχουν πέραν των 150 κενών θέσεων στην Αστυνομία, και πως επηρεάζουν αυτά τα κενά σε ανθρώπινο δυναμικό την επιχειρησιακή της δύναμη; Μήπως ότι διασώζεται στο όνομα της οικονομικής περισυλλογής, το πληρώνουμε στο πολλαπλάσιο ως κόστος της αύξησης της εγκληματικότητας;  Υπάρχουν αντικειμενικές και τεκμηριωμένες μελέτες για τα απαιτούμενα επίπεδα στελέχωσης της αστυνομίας; Και αν υπάρχουν γιατί δεν πείθεται η πολιτεία;

Έχει σήμερα η αστυνομία το καταλληλότερο οργανόγραμμα; Ή μήπως υπάρχουν πολλές και αχρείαστες διευθύνσεις και τμήματα; Πόσο αναγκαία είναι μια συνολική αναδιάρθρωση της αστυνομίας και ένας εκσυγχρονισμός της δομής της για να αντεπεξέλθει στα νέα δεδομένα;

Γιατί σήμερα ένα σημαντικό μέρος της αστυνομικής δύναμης ασχολούνται με μη αστυνομικής φύσεως καθήκοντα;  Όπως για παράδειγμα  υποθέσεις της Υπηρεσίας Αλλοδαπών & Μετανάστευσης, Υποθέσεις της Ε.Φ., Εντάλματα Προστίμων, συνοδείες πολιτειακών και πολιτικών αξιωματούχων. Αυτά τα μη καθαρά αστυνομικά καθήκοντα απασχολούν 1300 από το σύνολο των 6000 περίπου μελών της αστυνομικής δύναμης. Αυτοί οι αριθμοί είναι πραγματικά απαράδεκτοι, και πρέπει το ταχύτερο δυνατό να γίνει μια επαναδιατύπωση του ρόλου και των καθηκόντων της αστυνομίας μας.

Ένα επίσης σημαντικό ερώτημα είναι που πήγαν οι προσπάθειες για εισαγωγή νέων θεσμών, τα πιλοτικά προγράμματα των οποίων ήταν πετυχημένα, όπως για παράδειγμα η κοινοτική αστυνόμευση; Εγκαταλείφθηκαν; Και αν ναι γιατί;

Είναι σε θέση η αστυνομία σήμερα να αξιοποιήσει νέες τεχνολογίες και νέες μεθόδους ώστε να συμβαδίζει με την αλματώδη αναβάθμιση του σύγχρονου εγκλήματος; Ζήτησε η αστυνομία πόρους για να αναβαθμίσει τις δυνατότητες της στους τομείς αυτούς, για εκπαίδευση, αγορά σύγχρονου εξοπλισμού, αξιοποίηση εμπειριών άλλων χωρών; Και αν ζήτησε γιατί δεν τους δόθηκαν αυτοί οι πόροι; Ποιοι ανάλαβαν το βάρος αυτής της καθοριστικής έλλειψης;

Θα πρέπει όμως να πούμε πως υπάρχουν και τεράστιες ευθύνες για τις αδυναμίες της αστυνομίας, οι οποίες αγγίζουν και άλλους, πέραν της αστυνομίας.

Πότε θα υλοποιηθεί ο εκσυγχρονισμός του Ποινικού Κώδικα; Το δίκαιο της απόδειξης; Η ποινικοποίηση παράνομων ενεργειών όπως το παράνομο στοίχημα; Γιατί γέμισε η Κύπρος παράνομα καζίνο; Γιατί όλοι κλείνουμε τα μάτια στις χιλιάδες οικογένειες που καταστρέφονται κάθε χρόνο; Πότε θα τελειώσει το θέμα του Νόμου για τη Βία στα γήπεδα, το αυτόφωρο δικαστήριο, ο αθλητικός δικαστής; Πότε θα προωθηθεί από το αρμόδιο Υπουργείο το Νομοσχέδιο για την παρακολούθηση των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων που τόσο επίμονα απαιτεί η αστυνομία; Αυτά πρέπει να λεχθούν για να αποδοθούν και οι ανάλογες ευθύνες όπου και αν αυτές ανήκουν. Και κυρίως να δοθούν λύσεις, χωρίς άλλη καθυστέρηση.

Κύριε Πρόεδρε, αγαπητοί συνάδελφοι,

Κάποιος μπορεί να πει ότι το έγκλημα δεν θα εκλείψει ποτέ, γιατί είναι τόσο παλιό όσο και η ανθρώπινη ζωή.  Οι αιτίες του είναι σύμφυτες με την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.  Όσο όμως παλιό είναι το έγκλημα, άλλο τόσο παλιά είναι και η προσπάθεια καταπολέμησης του. Γιατί, παράλληλα με την ύπαρξη των δυνάμεων εκείνων που γίνονται φορείς του εγκλήματος, υπάρχουν και οι κοινωνικές εκείνες δυνάμεις  που θεωρούν υποχρέωση τους να σταθούν αντιμέτωπες στο έγκλημα. Και αυτές οι δυνάμεις δεν έχουν δικαίωμα να σταματήσουν αυτό τον πόλεμο, όσο αέναος και αμφίρροπος και αν είναι.

Πρέπει όμως ως κοινωνία και ως πολιτεία να περάσουμε από μια συμβατική αντιμετώπιση το θέματος της εγκληματικότητας, σε μια πιο αποφασιστική, πιο θαρραλέα, πιο αποτελεσματική δράση. Σε ενάντια περίπτωση θα βλέπουμε το έγκλημα να συνεχίζει να κερδίζει έδαφος. Και αν αφήσουμε το έγκλημα τελικά να νικήσει, οι ευθύνες όλων ημών των υπευθύνων θα είναι ασήκωτες.

Leave a Reply

Επιλογές